Dihydrocoumarine CAS 119-84-6

Coumarine werd voor het eerst geïsoleerd in 1820 uit tonkabonen en werd ook wel Coumarou genoemd, een volkstaal Franse naam. Coumarinen behoren tot een familie van benzopyronen en zijn wijdverspreid in de natuur.

Coumarinen kunnen worden gevonden in zaden, vruchten, bloemen, wortels, bladeren en stengels van planten. Het zijn secundaire metabolieten van hogere planten en ook een paar micro-organismen (bacteriën en schimmels) en sponzen. Er zijn meer dan 150 verschillende soorten van verschillende families gerapporteerd die coumarinen bevatten. Ze omvatten Rutaceae, Umbelliferae, Clusiaceae, Guttiferae, Caprifoliaceae, Oleaceae, Nyctaginaceae en Apiaceae. Wat betreft de chemische structuur, zijn coumarineverbindingen lactonen die het resultaat zijn van de fusie van een benzeenring en een -pyronring.

Coumarine wordt het vaakst gebruikt als geurstof, waar het fungeert als geurstof, als geurversterker en als stabilisator. Coumarine wordt veel gebruikt in parfums, handzepen, wasmiddelen en lotions in concentraties van {{0}}.01 tot 2,4%. Het wordt gebruikt om huishoudelijke producten een aangename geur te geven of om onaangename geuren te maskeren. De conservatieve schatting voor systemische blootstelling van mensen door het gebruik van cosmetische producten is 0,13 mg kg−1 dag−1, waarbij geen rekening wordt gehouden met eventuele correcties die moeten worden gemaakt voor absorptie die<100%.
Coumarine wordt gebruikt als farmaceutisch middel voor de behandeling van lymfoedeem met een hoog proteïnegehalte en voor een verbeterde veneuze circulatie, en is in klinische proeven getest als een antineoplastisch middel. Hoewel het gebruik van coumarine in voedingsmiddelen is toegestaan ​​via natuurlijke middelen zoals kaneel, is coumarine op dit moment niet toegestaan ​​voor gebruik als een direct voedingsadditief; het wordt echter wel gebruikt als tabaksmaak. Coumarine wordt ook gebruikt in de galvaniseerindustrie.

Coumarine wordt in de cosmetica-industrie gebruikt als geurstof in parfums, douchegels, lotions of deodorants. De stof kan relatief gemakkelijk door de huid worden opgenomen en kan bij regelmatig gebruik leiden tot een verhoogde opname van coumarine, met name in leave-on-producten zoals parfums. Vanwege de contactallergische eigenschappen is het wettelijk gereguleerd in Verordening (EG) nr. 1223/2009.
De aanwezigheid van coumarine in cosmetische producten moet worden vermeld in de lijst van ingrediënten, naast de vermelding van parfum- of aromamengsels of van kruidenpreparaten vanaf {{0}}.01% in producten die op de huid blijven of vanaf 0,001% in producten die na het aanbrengen worden afgewassen.

Het gebruik van derivaten van natuurlijke en synthetische oorsprong heeft aandacht gekregen vanwege hun therapeutische effecten tegen menselijke ziekten. Coumarines zijn een van de meest voorkomende organische moleculen en worden in de geneeskunde gebruikt vanwege hun farmacologische en biologische effecten, zoals ontstekingsremmend, anticoagulerend, antihypertensief, anticonvulsief, antioxidant, antimicrobieel en neuroprotectief, onder andere. Bovendien kunnen coumarinederivaten signaalpaden moduleren die van invloed zijn op verschillende celprocessen. Het doel is om een ​​verhalend overzicht te geven van het gebruik van coumarine-afgeleide verbindingen als potentiële therapeutische middelen, aangezien is aangetoond dat substituenten op de basiskern van coumarine therapeutische effecten hebben tegen verschillende menselijke ziekten en soorten kanker, waaronder borst-, long-, colorectale, lever- en nierkanker.

In gepubliceerde studies is moleculaire docking een krachtig hulpmiddel gebleken om te evalueren en uit te leggen hoe deze verbindingen selectief binden aan eiwitten die betrokken zijn bij verschillende cellulaire processen, wat leidt tot specifieke interacties met een gunstige impact op de menselijke gezondheid. We hebben ook studies opgenomen die moleculaire interacties evalueerden om potentiële biologische targets te identificeren met gunstige effecten tegen menselijke ziekten.